O actor, director e docente mosense, recoñecido nacional e internacionalmente, regresa á súa terra natal coa estrea dunha nova peza, na que actúa como actor principal no papel protagonista, e que se representará os días 22 e 23 de marzo no Centro Dotacional de Torroso
Desde a concellería de Cultura do Concello de Mos anunciouse hoxe que os días 22 e 23 deste mes ás 19 horas o actor mosense Pablo Paz estreará en exclusiva e en sesión dobre a súa última obra, O Ocaso do Minotauro.
Pablo Paz fóra Pregoeiro das Festas da Rosa en 2013 e xa realizou outro estreo previo en Mos, aló polo ano 2017. Naquela ocasión tratouse do musical La Calderona, que estivo incluído na programación municipal polo Día da Muller.
Paz é actor, director, produtor e docente. Estudou Arte dramática, Danza, Canto, Dirección e Realización de TV entre a Universidade Rey Juan Carlos de Madrid, HB Studio de Nova York, Cristina Rota, Universidade internacional Menéndez Pelayo, Escola de música creativa en Madrid e a Universidade de Bos Aires, na cidade de Bos Aires.
En TV, traballou en series como “Fariña”, “Los favoritos de Midas”, “Amar en tiempos revueltos”, “Gran Hotel” ou “Yo soy Bea”. En Cine: “Claret”, “La vecina de al lado”, “El baile de San Juan” o “Reevolution”, entre outras. E en Teatro: “La Calderona”, “Don´t miss the bout” en Nova York, “Ay Carmela, el musical” dirixido por Andrés Lima, ”Por los Pelos”, “Las Rusas”, dirixido por Darío Facal ou “Águilas en el jardín” en España e “ Humor tántrico” e “Cual es su gracia” en Bos Aires, entre outras.
Agora, e como a terriña lle tira moito a Pablo Paz, regresa a Mos con “El Ocaso del Minotauro”. Obra para a que xa se atopan as entradas á venda por un prezo de 12 euros puidéndose adquirir anticipadamente no Centro Dotacional de Torroso e na Escola de Danza Bambalina en Cabral.
SINOPSE:
O tempo correu para o Minotauro. E consigo trouxo o esquecemento.
Atrás quedaron os tempos en que os chans tremaban coa súa furia, o medo apoderábase dos homes e os barcos portaban a súa lenda.
Ninguén lembra xa ao ancián ser que vaga polos decrépitos corredores do labirinto. E na súa espera eterna, na súa profunda soidade, unha esperanza aléntao cada mañá: “Será hoxe que veña Teseo a buscarme?”.
O Ocaso do Minotauro é unha homenaxe aos nosos avós e avoas, ás súas grandes historias, á pegada que deixan nas nosas vidas.
SOBRE A POSTA EN ESCEA:
Na cama dun hospital un ancián sedado se debate entre a vida e a morte. Neste estado, a súa cabeza constrúese unha historia, afectada polas voces filtradas do persoal sanitario. A historia dun vello Minotauro.
A historia do monstro e a súa propia vólvense porosas na súa imaxinación, sendo ambas, en realidade unha mesma. A sala do palacio onde a besta vive en soidade, é tamén o apartamento no que o fai o ancián. Os recordos dun poderían tamén ser os do outro.
Ou ser incluso ambos os dun mesmo.
A viaxe do Minotauro a través dos corredores do labirinto, é tamén a viaxe do ancián. Un traxecto en busca da liberación que ambos percorren xuntos. Máis aló da porta, o mesmo final para ambos.
A SOIDADE NA VELLEZ
Moitas veces a vellez conleva un estado de soidade involuntaria e, con esta, o sentimento de abandono. A amargura, tristeza e illamento son compañeiros habituais desta etapa das nosas vidas, facendo que se converta nun pesaroso trámite cara ao final. Moitas veces, simplemente deixamos que esta idea perpetúese.
O ocaso do Minotauro desde a ironía, o humor e a épica, aborda o tema, convidando a reflexionar ao espectador sobre algo que nas sociedades actuais adóitase tender a esquecer con facilidade.
